Мсцiвец (на белорусском языке)

Спачатку ён нiчога не сказаў, пасля, праз некалькi хвiлiн, адно выцiснуў: "Ах!" 
Яна перастала смяяцца, занадта позна зразумеўшы памылку. 
Лёе ўрэшце спытаўся: 
- З кiм? 
I яна адказала: 
- З хлопцам. 
Ён раптам павярнуўся да яе i суха сказаў: 
- Я разумею, што не з кухаркай. Я пытаюся, з якiм хлопцам, ты чуеш? 
Яна маўчала. Ён схапiў коўдру, у якой яна была схавала галаву, i адкiнуў на сярэдзiну ложка, паўтарыўшы: 
- Я хачу ведаць, з якiм хлопцам. 
Тады яна тужлiва вымавiла: 
- Я хацела пасмяяцца. 
Але яго трэсла ад гневу: 
- Што? Як? Хацела пасмяяцца? Дык, значыць, ты насмiхалася з мяне? Але з мяне кпiны не строяць, чуеш? Як завуць хлопца? 
Яна нерухома ляжала на спiне i маўчала. 
Ён узяў яе за руку i моцна сцiснуў: 
- Ты мяне чуеш цi не? Я патрабую, каб ты адказвала, калi я з табой размаўляю. 
Тады яна нервова вымавiла: 
- Мне здаецца, што ты звар'яцеў, не чапай мяне! 
Ён калацiўся ад лютасцi i з роспачы не ведаў, што казаць. Ён штомоцы затрос яе i паўтарыў: 
- Ты чуеш? Ты чуеш мяне? 
Яна нечакана рванулася, каб вызвалiцца, i кончыкамi пальцаў зачапiла мужаў нос. Той палiчыў, што яму стукнулi, раз'юшыўся i ўмiг абрынуўся на жонку. 
Ён трымаў яе пад сабой, з усяе моцы даваў поўху i крычаў: 
- На, на, на, вось табе, вось, жабрачка, курва, курва! 
Нарэшце, зняможаны, знясiлены, ён падняўся i пайшоў да камоды, каб налiць сабе салодкага аранжаду, бо чуў у целе такую стому, што ў кожную хвiлiну мог знепрытомнець. 
А яна плакала, залiвалася слязамi ў ложку, зразумеўшы, што праз адну памылку загубiла ўсё сваё шчасце. 
I, яшчэ ў слязах, яна пралепятала: 
- Паслухай, Антуан, iдзi да мяне, я цябе ашукала, ты зараз усё зразумееш, паслухай. 
I, падрыхтаваная да абароны, гатовая апраўдвацца i хiтрыць, яна крыху ўзняла раскудлачаную галаву ў каптуры набакiр. 
А ён павярнуўся i наблiзiўся да яе, саромеючыся, што бiўся, адначасова ў глыбiнi яго мужавага сэрца расла невычарпальная нянавiсць да гэтае жанчыны, што здрадзiла другому - Суры.