У чужой краiне (на белорусском языке)

- Раблю ўсё, што магу, - сказала яна, пачцiва склаўшы накрыж рукi, як заўсёды рабiла, калi гаварыла са мною. - Зразумела, нельга чакаць ад iншаземцаў такiх жа разумных думак, як ад нас. Мой гаспадар звычайна гаварыў мне: "Паркер, у гэтай штодзённай мiтусне, у якой мы жывём, трэба цвёрда весцi сваю лiнiю". 
Сiньёра Нiколiнi падрыхтавала найвялiкшы сюрпрыз у дзень майго ад'езду. 
- Я вельмi рада, што вы не паедзеце, не пазнаёмiўшыся з маiмi сынамi. 
- А я i не ведаў, што ў вас ёсць дзецi. 
- Яны ездзiлi па справах, але вось-вось павiнны вярнуцца. Вы, вядома, здзiвiцеся, калi iх убачыце. Я выгадавала iх, як кажуць, сваiмi рукамi. Калi я памру, яны абодва стануць гаспадарамi гэтага атэля. 
Праз нейкi час у хол увайшлi два высокiя, смуглявыя, маладыя хлопцы. Вочы ў жанчыны засвяцiлiся ад радасцi. А сыны падышлi да мацi, абнялi яе i моцна пацалавалi. 
- Яны не гавораць па-ангельску, сэр, але крышачку разумеюць. Ну i, вядома, валодаюць турэцкай мовай, як мясцовыя, а таксама - грэчаскай i iталiйскай. 
Я пацiснуў iм рукi, потым сiньёра Нiкалiнi нешта сказала, i яны пайшлi. 
- У вас прыгожыя хлопцы, сiньёра, - сказаў я. - Вы, пэўна, ганарыцеся iмi. 
- А як жа, сэр. Слаўныя хлопцы, абодва. З самага нараджэння не мела я з iмi клопату, а галоўнае, яны надта падобныя на сiньёра Нiкалiнi. 
- Ведаеце, нiколi не здагадаешся, што мацi ў iх ангелька. 
- А я не зусiм iх мацi, сэр. Я толькi што пасылала iх праведаць яе. 
Шчыра кажучы, я быў трохi збiты з толку. 
- Гэта дзецi сiньёра Нiкалiнi i грачанкi, што працавала ў нашым атэлi. У мяне не было сваiх дзяцей, i я iх усынавiла. 
Я не ведаў, што сказаць, таму маўчаў. 
- Я спадзяюся, што вы не падумалi нiчога кепскага пра сiньёра Нiкалiнi, сказала яна, блiжэй падсоўваючыся да мяне, - мне хацелася б, каб вы так не думалi, сэр. 
I яна зноў скрыжавала на грудзях рукi i з гонарам i задаволена дадала: 
- Сiньёр Нiкалiнi быў вельмi тэмпераментны мужчына.