<a class="__cf_email__" href="/cdn-cgi/l/email-protection" data-cfemail="7a293a17150e1415bfe1befd">[

Poza tym Jakub był normalny.
Pił z nimi wódkę, klął jak oni, i był jednym z nich. Oprócz tego, że miał ten mózg, codziennie te listy od matki i znał tyle wierszy na pa­mięć, był «z tej samej książki».
Wszyscy wiedzieli, że będzie studiował.
Nauczyciele się go trochę bali od momentu, kiedy przy całej klasie, i to podczas wizytacji, zrobił nauczycielowi fizyki wykład na temat eks­pansji wszechświata, a gdy ten wypuszczony przez niego, przyznał się, że nie wie, kto to Hubble, nazwał go «prowincjonalnym ignorantem» i «przyuczonym do zawodu delegatem kuratorium». Ponoć starsi wizyta­torzy z tego województwa opowiadają sobie tę historię do dzisiaj.
Zawiesili go w prawach ucznia na cały tydzień, a gdy przyjechał wezwany przez dyrekcję ojciec, nie pytając nawet, o co chodzi, zrobił w gabinecie dyrektora taką awanturę, że musieli wołać milicję.
Ojciec Jakuba nie miał innych autorytetów, tylko ten jeden jedyny.
Swojego Jakubka.
Był z niego tak dumny, że niemal unosił się nad ziemią.
Nikt nie wie do dzisiaj, jak do tego doszło, ale następnego dnia dy­rektor przeprosił oficjalnie Jakuba na apelu, a nauczyciel fizyki po dwóch tygodniach zmienił szkołę.
Ich drogi rozeszły się po szkole, on został w Gdańsku, a Jakub skoń­czył studia matematyczne oraz, równolegle, filozofię we Wrocławiu.
Czasami docierały do niego skąpe informacje o nim: a to że wygrał ogólnopolską olimpiadę języka angielskiego, a to że studiuje dwa fa­kultety jednocześnie, a to że robi doktorat w USA.
Ktoś kiedyś powiedział mu, że usunięto go ze studiów. Ale on w to nie uwierzył.
Potem zachorowała ich córka i świat się zawalił.
Miała na imię Ania, dopiero osiem lat, była jego największą i jedy­ną miłością, miała białaczkę i za kilka miesięcy musiała umrzeć.
Zaczął pić, żeby to przetrwać.
Płakał i pił, im więcej pił, tym więcej płakał. Ale nigdy nie płakał przy Ani.
Przestał wierzyć w Boga.
Nie mogło być Boga. Bo jeśli był, to znaczy, że był bądź zły, bądź bezsilny, bądź zły i bezsilny jednocześnie. W to nie mógł jednak nawet teraz uwierzyć, więc wykluczył jego istnienie.
Wozili ją po wszystkich klinikach w Polsce. Ania miała aplazję, za­nik szpiku kostnego. Jedynym ratunkiem był jego przeszczep, ale nikt tego w Polsce wtedy nie robił. Kiedyś, przez przypadek, gdy wyjątko­wo był trzeźwy, dowiedział się, że robią to w USA. Wiedział, że opera­cja kosztuje niewyobrażalny majątek, mimo to zaczął szukać. Dowie­dział się, że Jakub jest na studiach doktoranckich w Nowym Orleanie i dotarł przez jego wrocławską uczelnię do jego numeru telefonu. Dwa tygodnie wahał się, czy zadzwonić.
Kiedyś, pijany i odważny, zamówił rozmowę. Połączenie dostał do­piero następnego dnia, gdy był już trzeźwy i nie pamiętał w ogóle, że poprzedniej nocy był odważny.
Przypomniał sobie jednak, że chciał powiedzieć Jakubowi o Ani.
Jakub słuchał uważnie. Nagle poprosił go o wszystkie dane Ani, in­formacje o szpiku, o zaawansowaniu chemoterapii, o stanie węzłów chłonnych. Wydawał się wiedzieć o białaczkach i przeszczepach szpiku wszystko.
Zdziwiło go to. Ale tylko na chwilę. Przypomniał sobie, że Jakub zawsze wiedział prawie wszystko.
Pytał bez żadnych emocji. Nawet nie powiedział, że mu przykro z powodu Ani. Poprosił o jego numer telefonu, powiedział, że zadzwo­ni za dwa tygodnie, i bez pożegnania odłożył słuchawkę.
Nawet nie czekał na ten telefon.
W masie fałszywych obietnic, o które się potykali, i tanich nadziei, które im robiono, ta jedna więcej nie miała żadnego znaczenia. Jakub po prostu był wówczas jedynym adresem w USA, który znał, i wyda­wało mu się, że przez sam fakt zwrócenia się do niego załatwił sobie spokojniejsze sumienie.
Było wczesne niedzielne popołudnie, gdy zadzwonił telefon.
Jakub.
Nigdy nie zapomni tej rozmowy.
– Piłeś już? – zapytał.
– Jeszcze nie... bo mam dzisiaj jechać do szpitala do Ani – odparł.
– To dobrze. Słuchaj teraz uważnie. Wsiądziesz teraz w samochód i pojedziesz do Warszawy na lotnisko. O 20.30 ląduje samolot LOT-u z Nowego Jorku, jest w nim człowiek, który ma dla ciebie pisemne gwarancje przyjęcia Ani do Tulane University Clinic w Nowym Orle­anie na operację przeszczepu szpiku, przyrzeczenie wydania wizy dla Ani przez ambasadę USA w Warszawie oraz numer rezerwacji na lot Ani do Nowego Jorku w piątek. Zarezerwowałem jej dwa miejsca w business class. Masz odebrać to wszystko od niego i bilet w Locie w Warszawie w poniedziałek rano. We wtorek sprzedasz samochód, dasz łapówkę w biurze paszportów i załatwisz, żeby ona miała paszport na środę. W czwartek odbierzesz wizę w ambasadzie, a w piątek wsa­dzisz Anię do samolotu. Jaja przejmę w Nowym Jorku i zabiorę do sie­bie, do Nowego Orleanu. Jest dawca szpiku. Załatwiłem sfinansowanie tej operacji, więc proszę, nie nawal. Zadzwonię we wtorek wieczorem – powiedział i odłożył słuchawkę.
A on stał jak osłupiały i trzymał tę słuchawkę jeszcze bardzo długo i upewniał się, czy wszystko pamięta, a łzy płynęły mu po policzkach, chociaż wcale nie był jeszcze pijany...
Wszystko było tak, jak Jakub mówił. Tylko paszport żona wypłaka­ła bez łapówki.
Musieli jednak i tak sprzedać samochód. Na inną łapówkę: żeby za­łatwić transport Ani helikopterem ze szpitala na lotnisko w Warszawie. W piątek rano stali na tarasie Okęcia, trzymali się za ręce i patrzyli, jak startuje ten samolot.
Jakub zadzwonił z Nowego Jorku z wiadomością, że Ania dotarła szczęśliwie i że jest bardzo dzielna. Potem dzwonił już codziennie.
Żona zupełnie zwariowała. Wzięła urlop, żeby być blisko telefonu przez cały czas. Zakazała wszystkim do nich dzwonić, «bo blokują li­nie». A gdy telefon milczał zbyt długo, co jakiś czas podnosiła słuchaw­kę, żeby się upewnić, że nie jest zepsuty. Praktycznie nie wychodziła z domu i nie spała, bo bała się, że nie usłyszy, gdy zadzwoni.
On pił bez przerwy.
Po pięciu tygodniach pojechali po Anię do Warszawy, Wiedzieli już, że będzie żyła.
Gdy wrócili tego dnia wieczorem zmęczeni podróżą i Ania spała znowu w swoim pokoju, poszli do niej, przyklękli przy jej łóżeczku i objęci, patrząc na nią, płakali.
Wiedział doskonale, że oboje czują w tej chwili dokładnie to samo: najczystszą, ogromną wdzięczność bez granic. Wdzięczność dla innego człowieka.
Nagle pomyślał, że Bóg jednak istnieje. Tylko nie było go przez ja­kiś czas.
Nie wyobrażał sobie, jak ogromnym ciężarem może być niewyra­żalna wdzięczność. Czekali tego wieczoru na telefon od niego, chcieli mu coś powiedzieć. Cokolwiek, co zawiera w sobie podziękowanie.
Ale nie zadzwonił.
Nie zadzwonił ani tego wieczoru, ani przez następne dwa lata. Taki był.
I wtedy, tego wieczoru, on próbował zadzwonić do niego. Zamówił rozmowę i powiedział, że zapłaci każdą sumę za natychmiastowe połą­czenie. Powiedzieli, że to USA, że powinien zrozumieć i że połączą go, ale najprędzej za osiemnaście godzin.
Tego wieczoru postanowili wyjechać z tego kraju.
I gdy go teraz pytają, dlaczego wyjechał z Polski, to mówi, że wyje­chał, bo nie mógł wyrazić wdzięczności, a oni się śmieją i mu nie wierzą.
A to jest prawda, cała prawda.
Z zamyślenia wyrwał go telefon. Tym razem to była żona.
– Czy ty wiesz, do cholery, że w mojej dzielnicy Hamburga jest już niedziela? – zaczęła. Nie dał jej skończyć.
– Dzwonił Jakub, potrzebuje mojej pomocy – powiedział.
– Jakub...?
Minęło kilka sekund, zanim zapytała:
– Mam przyjechać ci pomóc?
Uśmiechnął się, zdziwiony nagle tym pytaniem.
– Nie, nie możesz mi pomóc. Proszę, nie zamykaj drzwi na klucz, żebym nie obudził Ani, gdy będę wracał.
– Oczywiście. Poza tym i tak nie zasnę, zanim wrócisz. Jacek, pro­szę cię, pomóż mu.
Oczywiście, że pomoże! Załatwi ten serwer tak, że się nie podniesie!
Nawet gdyby miał pojechać teraz do Poznania i rozwalić go siekie­rą lub wyskrobać ten jego e-mail żyletką z ich dysków.