Вершы (на белорусском языке)

Марына Цвятаева 
ВЕРШЫ 
* * * 
Любасць адкуль жа такая? 
Не першы раз лашчу скронi, 
Вуснамi вусны чакаю, 
I ад вясны ў палоне. 
Святлелi i гаслi ночы. 
(Любасць адкуль жа такая?), 
Святлелi i гаслi вочы: 
З iмi сустрэч шукаю. 
Песня слязу выракала. 
Ноч па вуголлi хадзiла. 
(Любасць адкуль жа такая?) 
Голас твой разбудзiла. 
Любасць адкуль жа такая? 
I што з ёй рабiць, спявача, 
Каб яна век не змаўкала 
З вейкамi твайго плачу?! 
18 лютага 1916 
* * * 
Жнiвень - астры, 
Жнiвень - зоркi, 
Жнiвень - гронкi 
Вiнаграду i рабiн 
Iржавых - жнiвень! 
Паўнаважным, дабрадзейным 
Яблыкам сваiм iмперскiм, 
Як дзiця, гуляеш, жнiвень, 
Як далонню, гладзiш сэрца 
Iменем сваiм iмперскiм: 
Жнiвень! - Сэрца! 
Месяц познiх пацалункаў, 
Лiўняў i маланак познiх! 
Лiўняў зорных 
Жнiвень! - Месяц 
Лiўняў зорных! 
7 лютага 1917 
* * * 
А ў лоб цалаваць - турботы ўсе зняць. 
Я ў лоб цалую. 
Вачэй не мiнаць - бяссоння не знаць. 
Я ў вочы цалую. 
Губы шукаць - калодзеж капаць. 
Я ў губы цалую. 
У лоб цалаваць - памяць суняць. 
Я ў лоб цалую. 
5 чэрвеня 1917 
* * * 
Палюбiў багаты - бедную, 
А вучоны - ды без розуму, 
Палюбiў румяны - бледную, 
А харошы - сэрцам грозную: 
Залатар - паўгроша меднага. 
- Дзе ж, купец, сляды раскошы той? 
"На дзiравым донцы кошыка!" 
- Дзе ж, гардлiвец, плён навучанькi? 
"У дзявочых ласках-ручаньках!" 
- Дзе ж, хлапчына, шчок чырвоных жар? 
"Растапiў за ноч вачэй пажар!" 
- З ланцужком дзе ж крыжык срэбненькi? 
"Пад абцасамi ды ў дзеванькi!" 
__________ 
Не любi, багаты, - бедную, 
А вучоны - ды без розуму, 
Не любi, румяны, - бледную, 
А харошы, - сэрцам грозную: 
Залатар - паўгроша меднага! 
21-26 траўня 1918 
* * * 
С.Э. 
Пiсала я на грыфельных брусках, 
На веерах, з лiстотай, ледзь жывою, 
Каля ракi, ля мора - на пясках, 
На лёдзе-шкле - пярсцёнкамi зiмою, 
I на ствалiнах векавых рабiн... 
Нарэшце - каб было для ўсiх вядома! 
Што ты: мой любы, любенькi й адзiн! 
Пiсала я вясёлкамi i громам. 
Я так хацела, каб найкожны лёс 
Квiтнеў, як ружы ў веснавых далонях! 
I як пасля - твар баранiўся слёз, 
Тваё iмя - пульсiравала ў скронях... 
Яно ў руцэ - прадажненькiм пiсьмом 
Так сцiснута, што болем сэрца джалiць! 
Не ў куплi! Знай! Як дар - пярсцёнак мой 
Сябе ўратуе й на скрыжалях. 
18 траўня 1920 
Пераклала Валянцiна Аколава