Чалавек, якi глядзеў на зоркi (на белорусском языке)

- Чалавек?! Якая дробязь у параўнаннi з цэлай крынiцай для навукi! адказалi вучоныя. 
- Якi добры i цiкавы быў чалавек! - выцiралi ўзмакрэлыя вочы аднавяскоўцы Якiма. 
- Светлая была душа! - цяжка ўздыхалi людзi з навакольных вёсак. 
"Не будзе болей сваiмi творамi пароць у наша самалюбства!" - з палёгкай думалi пiсьменнiкi. 
- Кто погиб? Это тот Коваль, который бросал камни в мой огород? - спытаў Прэзiдэнт Беларусi. I з задавальненнем дадаў: - Одним дермократом будет меньше! 
- Пры падзеннi метэарыта не абышлося без ахвяр, але, на шчасце, загiнуў толькi адзiн чалавек, - паведамлялi газеты, радыё i тэлебачанне. 
За сенсацыйнай шумiхай нiхто не звярнуў увагi на такую дробязь, як гiбель аднаго чалавека. 
I самае галоўнае - нiхто не сказаў i не напiсаў, што загiнуў чалавек, якi глядзеў на зоркi. 
* * * 
Па палявой дарозе, абапал якой раслi рознакаляровыя краскi, iшоў стары дзед з унукам. Хлапчук амаль не звяртаў увагi на краскi - яго больш цiкавiлi незвычайныя каменьчыкi. 
- Дзядуля! Глядзi, якi перламутравы, з чорным бачком! - захапляўся ўнучак. 
- Гэта крэмень! - тлумачыў дзед. 
- А чаму iх так многа на нашай зямлi? - не супакойваўся хлопчык. 
- Даўно, калi яшчэ мой дзед быў такiм хлапчуком, як ты, - пачаў распавядаць стары, - на нашу вёску звалiўся з неба метэарыт. Выбух, кажуць, быў страшэнны, i метэарыт дробнымi кавалачкамi разляцеўся па ўсёй лагойскай зямлi. Магчыма, што кавалачкi крэменю i ёсць часцiнкi таго нябеснага госця, бо крэмень знойдзеш не ўсюды, а толькi ў нас, - закончыў дзед. 
- Ой, як цiкава! - усклiкнуў хлопчык i падняў новы каменьчык з вострымi акрайчыкамi... 
Час сцiрае многiя падзеi i iмёны, таму сёння пра Якiма Каваля нi дзед, нi ўнук не чулi i вухам. I толькi колiшнi боскi падарунак - боская iскра, запаленая ў душы Якiма Каваля, працягвае ззяць у ягоных творах.