Над прасторамi зямлi (на белорусском языке)

Здрыганулася паветра, i зрушылiся высокiя светлыя хмаркi. Адлегласць мiж iмi i цёмнаю хмараю з кожнаю хвiлiнаю рабiлася большай i большай. 
- Бывай! - гукнулi яны з далёкай высачынi сваёй цёмнай задумлёнай таварышцы. 
Як белыя лебедзi, паплылi яны ў бяскрайняй прасторы, ператвараючыся ў самыя вычварныя, дзiвосныя постацi, i знiклi з вачэй. 
Яшчэ больш пацямнела нiзкая хмара, нерухома застыўшы на адзiн момант. Зрушылася, заварушылася. Як шапка-волат, спускаецца нiжай, выпускаючы па краях кудлатыя касмыкi, апранаючы ценем зямлю. 
- Хмара находзiць! - узрушана-радасна зашумелi кусты. 
- Ш! ш! - зашастала асака. - Маўчыце, не спалохайце мiлую, слаўную хмару. 
I знямелая цiш агарнула зямлю. 
- Гром, гром! Вы чуеце гром? - прытоеным, сцiшаным голасам загаманiлi аўсяныя кiстачкi. 
- А што гэта гудзе дзесь далёка, ды гэтак жа густа? - запытала трава. 
- Гэта дождж, гэта дождж гудзе! - радасна залепятала лiсце на дубе. 
- Сцеражыся, братка, - гучна зашумеў вецер, пагнаўшы пыл па зямлi, каб зараз жа прыбiць яго жыватворчым дажджом. 
Грозна i гучна наступала цёмная хмара, аблiваючы зямлю iмклiвым патокам дажджу, кладучы на дол засмаглыя нiвы i травы. 
Прайшла навальнiца. Блiснула сонца. Мiльярды брыльянцiстых кропель брыльянцiстай вады заззялi ў праменнях. 
Ляжыць на доле авёс, абцяжараны i напоены дажджом. Павылеглi нiвы. 
- Хвала табе, цёмная хмара! Хоць i злажыла ты нас на дол, але мы ўстанем, бо ты нам дала моцы i сiлы, - шэпчуць шчаслiвыя раслiнкi i цягнуцца зноў угору да яснага сонца.