РускІя Дзяђчыны Ламаюць ТалІбам Носы

   Анёлы дабра,
   Два белыя крылы над светам,
   Недзе ёсць краіна,
   Дзе стаѓ сам Сварог кумірам!
   Анжаліка таксама пальнула, і вельмі трапна, трапіѓшы кату ѓ машонку. Той таксама як закрычыць, ад трапнага траплення. Вось так атрымалі каты.
   А дзяѓчаты заспявалі:
   Вас благіх катаѓ,
   Пакаранне жорсткае чакае...
   У нас шмат свечак,
   Атакуе вялікі народ!
   І дзяѓчынкі пачалі шалёна і трапна страляць. І выбіваць талібаѓ. Супраць падобных дзяѓчынак і чорт бы не здолеѓ бы выстаяць.
   Аліса напявае, ведучы агонь па суперніку:
   На валаску лёс твой,
   Ворагі поѓныя адвагі...
   Але дзякуй Богу ёсць сябры,
   Але дзякуй Богу ёсць сябры!
   І дзякуй Богу сяброѓ, ёсць шпагі!
   І Анжэліка працягвала весьці, агонь па талібах, і забіваючы іх, прачырыкала:
   - Калі твой сябар у крыві,
   Затаптаны, да канца...
   Ты сябрам не кліч,
   Ні баязліѓца, ні хлуса!
   Пасля дзяѓчына ѓзяла і шпурнула босымі пальчыкамі ножак забойнай сілы гранату. І тая разнесла ѓ трэскі талібаѓ. Пакаціліся адарваныя галовы маджахедаѓ.
   Анжаліка ѓзяла і праспявала:
   Дзень і ноч бамбуюць няспынна,
   Жаль не ведаючы сораму ...
   Ад таго, што Пуцін вядзе дзіѓна,
   Гіне цэлая краіна!
   Аліса, ведучы агонь па талібах, і прабіваючы іх наскрозь, узяла і адзначыла, сплёѓваючы пыл:
   - У гэтай Расіі такі цудоѓны момант,
   Што адгадаць няпроста - хто блазан, хто прэзідэнт!
   Рудая ваяѓніца хіхікнула і адзначыла:
   - Вось так яно і бывае - вельмі дурное мець прэзідэнтам шпіка!
   І абедзве дзяѓчынкі зноѓ абрынулі патокі агню на талібаѓ. І рабілі гэта надзвычай трапна. І іх стрэлы дзівілі маджахедаѓ.
 
   А ѓ іншым месцы біліся іншыя дзяѓчынкі. І таксама зразумела босыя, і амаль аголеныя.
   Алёнка, напрыклад, пальнула пры дапамозе пунсовага саска грудзей з базукі. Прабіла байца руху Талібан, і яшчэ некалькіх яго напарнікаѓ.
   Пасля чаго прачырыкала:
   - Цяпер мы зноѓ на парадзе,
   З бандытам нам не па дарозе
   У дзяѓчынак босых мы брыгадзе,
   З намі святло Лады наперадзе!
   І ваяѓніца як возьме і голай пяткай падкіне прэзент анігіляцыі. І разарве масу маджахедаѓ.
   Тут бабы крутыя. Вось Вольга таксама вядзе агонь па талібах. Гэта маджахеды наступаюць. Яны ходзяць у атаку густымі ланцугамі. А дзяѓчынкі іх без цырымоній выкошваюць.
   Вольга пальнула з ракетніцы, ужыѓшы свой клубнічны сасок. Выбіла масу талібаѓ, і праспявала:
   - Душу, сэрца, аддамо,
   Мы сваёй святой Айчыне...
   Выстаім і пераможам -
   І не пашкадуем жыццё!
   І дзяѓчынка шпурне ѓ маджахедаѓ босымі пальчыкамі ножак забойнай сілы падарунак анігіляцыі.
   І як гэта выдатна для дзяѓчынак. Як яны б'юць талібаѓ.
   Вераніка таксама б'ецца. Дзяѓчына пры стральбе выкарыстоѓвае рубінаѓ соску грудзей.
   І маса душманаѓ з прычыны, гэтага знішчана. А ваяѓніца крычыць ва ѓсю глотку:
   - Я наймацнейшая ѓ свеце,
   Талібаѓ магу задушыць...
   Мачыце душманаѓ у сарціры,
   Мы зробім іх нібы дзічыну!
   І Вераніка як возьме і дзюбне...
   Ваяѓніца Ганна разам з ёй. І маджахедаѓ нішчыць. Зразумела дзяѓчынка ѓ адных толькі трусіках. Гэта практычна. А трусікі такія тонкія і нічога практычна не хаваюць.
   Ваяѓніца Ганна вядзе агонь, выкошваючы супастаѓ. Яе валасы рыжыя, а сама дзяѓчынкі проста вышэйшае святло космасу.
   І Ганна босымі пальчыкамі ножак шпурляе гасцінцы смерці, якія паражаюць напавал талібаѓ.
   Ваяѓніцы вішча на ѓсё горла:
   - Буяюць, пруць маджахеды,